സോഫമേല് ചാരിക്കിടന്നു
നൂറ്റാണ്ടുകള് പഴക്കമില്ലാത്ത
ഒരുപുത്തന് വാക്ക് സ്വപ്നം കണ്ടു
അപ്പോഴുണ്ടു വിദൂരതയില് നിന്നെന്നപോലെ
ഒരു വാക്കിന്റെ നേര്ത്ത ഗന്ധം
നാസികയില് കൊണ്ടു
ഉറക്കച്ചടവോടെ ഞാന് എണീറ്റു പുറത്തുവന്നു
മുറ്റത്തൊരു വാക്ക് ജനിച്ചുകിടക്കുന്നു
അലസമായി ഞാനതുകൈവെള്ളയില് പൊതിഞ്ഞെടുത്തു
രഹസ്യമായി
അകത്തു മേശമേല് കൊണ്ടുപോയി കുത്തിനിര്ത്തി
അര്ഥം തിരഞ്ഞുപിടിച്ചു തിരിച്ചുവന്നപ്പോള്
രണ്ടക്ഷരങ്ങള് കളവുപോയി
മുറിഞ്ഞ വാക്ക് ....മുറിഞ്ഞ അര്ഥം!
ബാക്കിവച്ച വാക്കിനെ തിരുകിക്കയറ്റാനായി
ഞാനൊരു വരി മെനഞ്ഞെടുത്തു
വരിക്കുള്ളില് വാക്ക് ഞെരുങ്ങിയിരുന്നു ഞരങ്ങി
വരിക്കു വാക്കിനോട് പ്രണയം തോന്നിയില്ല
വാക്കിനു വരിയോടും...
മുറിഞ്ഞ വാക്കിനെ വെര്പെടുത്തിയാലും
വരി പൂര്ണമായിരുന്നു, അര്ദ്ധപൂരിതമായിരുന്നു
നിഷ്ഫലതയോര്ത്തു കരഞ്ഞുമടുത്ത വാക്ക്
മുറിഞ്ഞ ശരീരത്തോടെ വേച്ച് വേച്ച്
വരിയില്നിന്നുമിറങ്ങി നടന്നു
അനാഥമായി....മൂകമായി....
അര്ഥം പകര്ന്നുനല്കാനായി...
അര്ദ്ധമില്ലാത്തൊരു വരിതേടി
ആരോ എഴുതിയുപേക്ഷിച്ചുപോയ ഒരുവരിതേടി...!!
